Чыста канкрэтна

Сьвежая СБ

franak.viacorka@gmail.com — Sat, 30 May 2009 15:33:11 GMT

Сеньняшни нумар Савбелки скрозь антырасейски. Ключавая фраза - словы Лукашэнки: "Не надо кланяться, ныть и плакать перед Россией. Надо искать свое счастье в другой части планеты."

У нумары даюць зразумець, што асэтыи мы усе-тки не прызнаем.

А самае цикавае, савбелка нибы укленчвае перад апазыцыяй. Мауляу,Расея пагражае нашай незалежнасьци, и пара вам заткнуцца, инакш "придется позабыть не только про грезы о "лунанни бел-чырвона-белага сцяга, но осознать, что осуществиться прямая угроза и нынешнему, реальному флагу..."

franak.viacorka@gmail.com — Wed, 13 May 2009 14:57:39 GMT

Загад па усих часьцях и падразьдзяленьнях забясьпечыць прагляд псэудадакумэмтальнага фильма па БТ "Малады фронт. Kidnapping". Дзеля гэтага нават зьмянили распарадак и перанесьли адбой. Напэуна, нешта дужа цикавае.

Сучасная польская литаратура.

franak.viacorka@gmail.com — Sun, 03 May 2009 08:54:32 GMT

Абсалютна нечакана для сябе адкрыу сучасную польскую литаратуру. Яшчэ пару месяцау таму на прылауках варшауских книгарняу зауважыу книгу "Samotnosc w sieci" некага Вишнеускага. Тут, у войску, прачытау яе на адным дыханьни. Стыль нагадвае Бэгбэдэра першыя книги, Хорнби "Hi-FI" i "Слэм", "man and boy" i "man and wife" Тони Парсанса.

У книзе спасылка на Рафала Ваячка, польскага паэта-дэкадэнта ХХ стагодзьдзя. На шчасьце, патрапилася яго книга у перакладзе Вальжыны Морт. Выдатная паэзия!

Новы сайт Моладзі БНФ

franak.viacorka@gmail.com — Sun, 19 Apr 2009 09:45:39 GMT

У Моладзі БНФ - новы сайт. Сардэчна запрашаю!

franak.viacorka@gmail.com — Sun, 29 Mar 2009 09:30:57 GMT

Армейскі дзёньнік Франака Вячоркі

Франак Вячорка. Нарадзіўся ў 1988 годзе ў Менску. Скончыў Беларускі гуманітарны ліцэй імя Якуба Коласа, вучыўся ў БДУ, быў адлічаны. Паступіў у Эўрапейскі гуманітарны універсытэт. Старшыня камісыі па культуры Партыі БНФ, адзін зь лідэраў «Моладзі БНФ», кіраўнік творчай ініцыятывы «Беларускі Гальфстрым». Ініцыятар дубляваньня фільмаў на беларускую мову. Прадусар музычных праектаў «Веру ў цябе», «Партызанская школа», «Незалежны Я», «Янка Купала – 125», мэнэджэр шэрагу імпрэзаў і канцэртаў. Адзін з актывістаў моладзевага дэмакратычнага руху, які быў гвалтоўна прызваны на вайсковую службу. З 28 студзеня 2009 года служыць ва ўзброеных сілах Беларусі.

Франак Вячорка працягвае берагчы наш з вамі спакой, мые падлогу і змагаецца са сном. А на днях дык нават забясьпечваў вяртаньне прэзідэнта ў Менск. Справіўся!

25 сакавіка. Дзень Волі

За ранішняй гарбатай павіншаваў салдатаў з Днём Волі. Недзе ў Менску пачынаецца мітынг, разгортваюць расьцяжкі, узьнімаюць сьцягі. Нехта прамаўляе ў мікрафон, патрабуючы сапраўднай незалежнасьці, свабоды слова і адстаўкі ўраду.

А ў нас сёньня ліцер. Ліцер — паветраная мэта, самалёт, які нельга крануць, які трэба максымальна дакладна правесьці. Лукашэнка з Колем вяртаўся з Сочы. Вайсковая частка пераводзіцца ў баявую гатоўнасьць. На індыкатары паўстае зялёная рысачка і павольна рухаецца на паўночны захад. Мы сочым, каб ягоны боінг выпадкова ня зьбіўся з курсу альбо яго ня зьбілі...

23 сакавіка. Ваенны суд

Першая камандзіроўка ў Менск. На ваенны суд. Ваенныя пракуратура й суд — першыя дзяржаўныя ўстановы, якія сур’ёзна ўзяліся за справу і абставіны майго прызыву.

На судовым паседжаньні, якое цягнулася больш за сем гадзінаў, былі дапытаныя палкоўнік мэдыцынскай службы Г.Водчыц, які калісьці «лячыў» мяне і Каліту; падпалкоўнік А.Загорскі, ваенны камісар, на вачах у якога мяне зьбівалі, які адправіў мяне ў вайсковую частку нягледзячы на тое, што рашэньне суду не ўступіла у законную сілу. Высьветлілася, што людзі ў цывільным, якія мяне білі ў шпіталі, не контрвыведка КДБ, не міліцыя і не спэцназ, а нейкія ваеннаслужачыя, гэтаксама як і маёр з падпалкоўнікам, якія везьлі мяне ў кайданках «Родину защищать». Але ніхто ня здолеў назваць прозьвішчы гэтых людзей і месца іхнай службы. Па вуліцах ходзяць вайскоўцы-інкогніта, якія могуць схапіць мінака, зьбіць і забраць у войска.

Мы далучылі да справы дакумэнты альтэрнатыўнага мэдычнага абсьледаваньня сэрца. Палкоўнік Водчыц прызнаў на судзе, што паводле гэтых вынікаў я не прыдатны да вайсковай службы.

Відэа з суда

21 сакавіка. Днявальны па роце

Днявальны па роце — самы складаны й распаўсюджаны сутачны нарад. Заступаеш у 18-00 аднаго дня, вызваляесься праз суткі. Сьпіш толькі дзьве гадзіны. Астатні час стаіш на тумбачцы ля ўваходу у памяшканьне роты альбо прыбіраеш. У нарады ходзім некалькі разоў на тыдзень. У горшым выпадку — праз суткі.

Мне далі асабісты штык-нож, прымацаваў на папругу. Ён лёгка чапляецца на аўтамат, пераўтвараецца ў кусачкі альбо малаток.

Да другой гадзіны ночы мыў падлогу «пад палацёр». Набіраеш вядро вады, крышыш гаспадарчага мыла, узбоўтваеш, утвараецца пена. Распырскваеш яе па падлозе, бярэш палацёр (у нарадзе — «машка» — шчотка з доўгай ручкай) і расьціраеш. Зьбіраеш брудную пену сухой анучай.

Зь дзьвюх да чатырох ночы патрулюеш тэрыторыю: кашары (казарма), склад, лазьня, аўтапарк… Кожныя 15 хвілінаў даеш сыгнал дзяжурнаму па роце, што ўсё ў парадку, ніхто цябе не зарэзаў і пажар не ўчыніў. Нашая частка ў найвышэйшай кропцы Мазыра, халодны вецер працінае да пят.

Увесь наступны дзень змагаесься са сном. Будучы за тумбачкай, аддаеш каманды згодна распарадку дня, а таксама па прыбыцьці афіцэраў, вышэйшых за дзяжурнага па частцы: «Зважай!» Альбо выклікаеш дзяжурнага па роце. Адказваеш на тэлефонныя званкі.

Вялікі клопат усё прыбраць-памыць да здачы нараду. Стомлены, дзейнічаеш на аўтамаце. Цела ные. Марыш пра адно: хутчэй бы адбіцца.

17 сакавіка. Некалькі парадаў будучым салдатам

Перад тым, як патрапіць у войска, я атрымаў шэраг карысных парадаў ад Зьмітра Жалезьнічэнкі, аднаго зь першых палітпрызыўнікоў, які праходзіць службу ў Жлобіне, — як не паўтараць памылак мінулых пакаленьняў.

Што з сабой браць?

Будзьце гатовыя, што цывільную вопратку, мабільныя тэлефоны, іншыя рэчы, якія пададуцца ім падазронымі, — забяруць. На тэрыторыі бальшыні вайсковых частак крамы няма. Задбайце пра ўсё загадзя.

- мыльна-рыльныя прылады: шчотка зубная ў футарале, паста, мыла ў мыльніцы, галяк са зьменнымі лёзамі, крэм для галеньня і пасьля. Пажадана, каб усё было новае. Усё гэта можна набыць у старшыны роты, толькі вам выставяць адпаведны рахунак. У разы большы за рэальны;

- прылады для пісаньня: асадкі, алоўкі, папера А4 для рапартаў і скаргаў; 4 агульныя сшыткі: для спэцыяльнай, агульнай баявой і ідэалягічнай падрыхтоўкі, адзін для лістоў;

- капэрты зь літарай А (перадаплачаныя па Беларусі) альбо без. Салдатам пісьмы па Беларусі бясплатныя, замест маркі ставіцца штамп «Солдатское».

- ліхтарык, каб хадзіць у начныя патрулі, чытаць у цёмнай кабіне альбо пад коўдрай;

- супакойныя таблеткі альбо вітаміны з супакойным дзеяньнем. У многіх новапрыбылых вайсковая служба выклікае стрэс і нэрвовы зрыў. Жорсткі графік, патрабавальнасьць і агрэсіўнасьць камандзіраў, новае асяродзьдзе. Вельмі важна трымаць сябе ў руках;

- вушабярэгі (яны ж берушы, затычкі для вушэй). На каранціне можа спаць па 100-150 чалавек у адной спальні, вушабярэгі гарантуюць спакойны сон;

- кнігі для чытаньня. Мастацкая і навучальная літаратура. Чытаньне падтрымлівае агульны тонус і затрымлівае працэс «тупеньня»;

- кавалак белай тканіны рабіць падкаўнерыкі, іголкі ды ніткі, каб падшываць;

- маленькі радыёпрымач з навушнікамі. Можа быць карысны ў маленькіх аддаленых альбо незабясьпечаных частках для слуханьня музыкі й навінаў, для простага забіцьця часу;

- грошы.

Як сябе паводзіць? Вам палумачаць адразу па прыбыцьці ў частку. Але ёсьць правілы, якіх трэба трымацца як сьвятая сьвятых:

- не крадзі;

- не стучы.

Важна зрабіць добрае першае ўражаньне. Як павядзесься напачатку, так да цябе будуць ставіцца да канца службы. У калектыве ёсьць «нармальныя пацаны», сярэднячкі і ёсьць ізгоі, лузэры. Да ліку апошніх лепш не трапляць. У войску трэба быць умеркавана нахабным і прабіўным. Такіх паважаюць і баяцца. Кіруйся салжаніцынаўскім прынцыпам: «Ня вер. Ня бойся. Не прасі».

16 сакавіка. Зьбіраем бібліятэчку

У пакоі — тэлевізар, вялікая пашарпаная канапа, некалькі партаў, крэслаў. На падвоканьні — гаршчкі з дэкаратыўнымі кветкамі. На сьценах — партрэт галоўнакамандуючага і тыпавыя плякаты пра структуру ўзброеных сілаў, дзяржаўны лад, герб, сьцяг РБ, герояў-лётчыкаў і парадак прызначэньня кляснасьці сьпецыялістаў. На тумбачцы — акварыюм з залатымі рыбкамі, адрыўны каляндар «Родны край» і кніга пра герб і сьцяг. Гэта — пакой для адпачынку і інфармаваньня. Альбо, па-салдацкаму, «ленінка».

Мы з салдатамі зьбіраем бібліятэчку. Пакуль кніг мала, захоўваем іх у тумбачцы. Старшына паабяцаў уладкаваць шафку, калі тумбачкі будзе замала. Ужо маем некалькі кніжак замежных клясыкаў, «Адкусі галаву вароне» і «Каханак яе Вялікасьці» Уладзіміра Арлова, падпісаныя аўтарам, Курт Ванегут, Кафка, Пялевін, «Псыхалёгія лідэра» і «Мова пісьма», Халед Хасэйні «Бягучы за ветрам», Эліза Ажэшка «Хам», Генрык Сянкевіч "Quo vadis?" і іншыя.

Гэтак выглядае правая палова палічкі. Зьлева стаяць запыленыя карэньчыкі кніг невядомых мне аўтараў. Пагартаўшы іх, я двойчы падзякаваў Богу, што Савецкі Саюз закончыўся і ніхто не прымусіць гэта чытаць.

Некалькі кніг выняў зампаліт: «Армія ў нас, вядома, па-за палітыкай, але ты сам разумееш...» Пад сумнеў патрапіла «ARCHE» 2004 году выпуску, Уладзімір Арлоў «Прысуд выканаў невядомы» (пра Ігната Грынявіцкага, які зьдзейсьніў замах на расейскага цара) і чамусьці «Пяць мужчын у лесьнічоўцы», п’есы Алеся Петрашкевіча «Приласкать и уничтожить» і вершы-байкі Алеся Няўвеся «Адлуп».

Рэестр кніг пакуль не стваралі. Салдаты і сяржанты вольна бяруць, што падабаецца, і чытаюць. Так бы мовіць, самаадукоўваюцца.

Зьвяртаюся да ўсіх спрычыніцца да нашай бібліятэчкі і даслаць кніжкі найлепш мастацкай і навукова-папулярнай літаратуры, на адрас: горад Мазыр, вуліца Астроўскага, в/ч 48694, індэкс 247760. Разумны салдат — моцнае войска.

14 сакавіка. Войска — не турма?

Войска — асаблівы від зьняволеньня. Наша часьць нагадвае выпраўленчую калёнію — «хімію», дзе мы ўсе, невінаватыя, атрымалі па паўтара году.

Раптоўна пачалася эпідэмія грыпу. Адмянілі наведваньні і звальненьні. У сувязі з пачаткам вучэньняў «Восень-2009» строга забаранілі мабільныя тэлефоны. Зьнянацку перастаў працаваць таксафон-аўтамат. Мы, салдаты, аказаліся адарванымі ад сьвету. Здаецца, зьбег абставінаў, але, знаходзячыся тут, усё менш верыш у супадзеньні.

Да многіх зьбіраюцца бацькі, родныя, дзяўчаты з Гомелю, Менску, Магілёву. Хлопцы тыдзень, а то і месяц чакалі нядзелю, каб выйсьці ў горад і пабачыць блізкіх. І вось вам паведамляюць, што заўтра нікуды не пойдзеце — і ўсё.

Звальненьні паложаны вайсковым статутам. Кожны салдат мае права на звальненьне раз на тыдзень. Нашае камандаваньне гэта ўпарта ігнаруе і адпускае салдат пад строгае «але», толькі калі прыязджаюць бацькі. Некаторыя хлапцы вылазілі з вайсковай часткі толькі адзін-два разы за паўгода-год службы.

Хай пасьля не зьдзіўляюцца, чаму маладыя хлапцы ўпарта ня хочуць ісьці ў гэтую армію.

13 сакавіка. Рамантыка ў войску

Ёсьць тут і свая рамантыка.

Спускаешся па бэтонных прыступках у халоднае скляпеньне — камандны пункт. Ідзеш доўгім калідорам у вялікае прыцемненае памяшканьне. Мноства індыкатараў, тэхнікі, падобнай да першых ЭВМ. Афіцэры не адрываюцца ад тэлефонных апаратаў, даюць нейкія важныя ўказаньні. Перад імі — трохмэтровыя падсьветленыя экраны. Пляншэты, за якімі працуюць салдаты — малююць маршруты паветраных судоў. Усё, як у кіно. Тэхніка, відавочна, не новая, але атмасфэра фантастычная.

Калі мяне перавялі з пляншэту на РЛС — радыёлякацыйную станцыю, я пайшоў у начную стажыроўку за індыкатар. Зялёная стрэлка робіць шэсьць абаротаў у хвіліну. Менавіта такая дыскрэтнасьць выдачы інфармацыі на перамяшчэньні самалётаў.

Калі наша дзяжурства скончылася, мы ляглі спаць. Менавіта там, у мэталічным кузаве радыёлякацыйнай станцыі, сярод дзеючых прыбораў і агрэгатаў. Паслалі бушлаты, уключылі батарэю і заснулі...

12 сакавіка. Нарад па-за чаргой

«Встать! Смирно! Рядовому Вечерку — наряд вне очереди!»

Гэтак мяне пакаралі перад усім асабістым складам тэрміновай службы. Нехта выдрукаваў мой армейскі дзёньнік, далажыў начальству. Начальства вырашыла, што я пішу ня тое, што трэба, і пакарала мяне. У асабістай справе запісалі, што мне вынесена вымова «за невыкананьне патрабаваньняў старшага начальніка». Маўляў, перад тым, як публікаваць, прынось нам на вычытку. Я, натуральна, адмовіўся, за што і паплаціўся.

Але мушу прызнаць свае хібы. Па-першае, бульба на складзе хоць і гнілая, але гэта ня значыць, што нам падаюць гнілую бульбу на стол. Па-другое, баявая гатоўнасьць нумар адзін можа здарацца па пяць-сем разоў на дзень. А вось дызельны генератар запускаецца радзей, толькі калі падключаецца прымусовае сілкаваньне. А гэта здараецца раз на паўгода. Па-трэцяе, сапраўды, у нашай часьці ёсьць некалькі афіцэраў, якія матам не лаюцца. Але гэтыя выключэньні якраз пацьвярджаюць правіла.

Маючы за плячыма вымову, наўрад ці мне дачакацца сяржанцкіх лычак. А можа, яно і лепей: чыстыя пагоны — чыстае сумленьне.

8 сакавіка. Сны

Адбой — любімая частка дня ўсіх салдат. Кладуся на ложак — і ня хочацца прачынацца. Ніколі больш ня хочацца чуць гэты агідны «Рота, пад’ём!».

Амаль штоноч бачу сны, нібы гляджу тэлевізар. А што сьніцца?

Сьніцца сон. Сьніцца каханая дзяўчына. Сябры.

У снах я часта падарожнічаю. Вось зусім нядаўна мроілася, што я паляцеў у Ню-Ёрк, а потым — у Прагу.

Сьняцца і кашмары. Нядаўна мне прымроілася, што да нас у частку прыехаў Лукашэнка і пачалася вайна...

7 сакавіка. ПХД

Штосуботу — паркава-гаспадарчы дзень. Салдат дзеляць на маленькія групы і даручаюць бесталковую працу. Пры гэтым кіруюцца прынцыпам, каб салдат не стаяў без справы.

Спачатку мяне адправілі на КПП, паказалі: вось адсюль і дасюль зьбірайце сьмецьце, «бычкі» закопвайце пад сьнег.

Калі праца была выкананая, мы пайшлі на харчовы склад, разьбіралі бульбу. Бульба, падмёрзлая і гнілая, аддавала трупным пахам. Пальцы патаналі ў бульбяной мякаці, як у жэле.

У халадзільнай камеры вісяць цялячыя тушкі. Штодзень прапаршчык адразае кавалак мяса для салдатаў. На падлозе і сьценах — засохлая кроў. Я наліў вядро вады, сыпануў «Дамэстасу», накінуў бушлат і адправіўся ў лядоўню на змаганьне за чысьціню.

Паабедзе пачалося самае цікавае. Сямёх, у тым ліку мяне, адправілі на мыцьцё сарціру і ўмывальнікаў. Сродкаў не было, а мыць чымсьці трэба. Старшына з настальгіяй узгадаў сваю маладосьць, як яны, «маладыя», мылі «вочкі» пяском... Мы макалі анучы ў гаршкі з-пад кветак, зачэрпвалі зямлю і паліравалі пажаўцелую эмаль ракавіны...

А як адбываліся вашыя ПХД?

5 сакавіка. Новая прафесія

Напэўна, мне не ўдасца зьмяніць ход гісторыі. Мяне адхілілі ад усіх абавязкаў, зьвязаных з кантролем паветранай прасторы. Камандзіры прачыталі мой дзёньнік і спалохаліся, што я сапраўды магу нешта ўчыніць. Цяпер я — дызеліст-электрык, галоўны электрамеханік кацельнага вузла. Праца мазгоў не патрабуе — адно падліваць машынны алей, спраўджваць ахалоджвальную вадкасьць, падцягнутасьць рэмняў рухавіка.

У выпадку баявой гатоўнасьці я заводжу дызель-тарахцелку, падключаю генератар і падаю сілкаваньне на станцыю. Баявая гатоўнасьць здараецца нячаста — як правіла, падчас вучэньняў раз на паўгода і калі Лукашэнка ляціць.

Няхай жыве моцны і здаровы салдацкі сон!

4 сакавіка. Галоўны вораг беларускай арміі

«Галоўны вораг беларускай арміі — салдат, які думае. У арміі ўсё пралічана да дробязяў. Вашая задача — тупа сьледаваць указаньням камандзіраў», — сказалі нам у першы дзень вучэньняў.

«Спачатку ты спрачаешся, пераконваеш афіцэра, што бессэнсоўна пасыпаць пяском сьцежку, калі йдзе сьнег, бо праз хвіліну твой пясок замяце. Спачатку ты абураешся, чаму ўвесь дзень, пакуль сьвяціла сонца, вас трымалі ў казарме, а вечарам, як пайшоў дождж, вас адправілі пампаваць колы старэнькім «Уралам», — падзяліўся досьведам стараслужачы. — Але з часам ты тупееш, табе становіцца ўсё роўна. Ты больш не стараешся, бо ўсё адно давядзецца пераробліваць».

Тут праяўляецца салдацкая вынаходлівасьць — як бы дзе схалтурыць, каб начальнік не заўважыў.

3 сакавіка. Разумны ў войску

Разумных у войску насамрэч не далюбліваюць альбо пазьбягаюць. Калі ты чытаеш кніжкі альбо любіш клясычную музыку — ты дзівак. Усе нармальныя пацаны не выпендрываюцца, слухаюць Міхаіла Круга і ходзяць у «качалку».

Штодзень перад «Панарамай» мы ў чарговы раз пераглядаем DVD-дыск з кліпамі пра зону. А пасьля адбою ўключаем «Сто дней до приказа» і «Дысцыплінарны батальён».

Як бы не атупець за паўтара года...

2 сакавіка. Кантрабас

Для некаторых вайсковая служба ёсьць трамплінам у жыцьцё. Яны прыйходзяць у войска з малых гарадоў і вёсак, дзе цяжка знайсьці працу і самарэалізавацца. За паўтары гады службы хлапцы адрываюцца ад сям’і, блізкіх, былых заняткаў. Ляяльнасьць і стараннасьць высока цэняцца. Іх павышаюць у званьні і давяраюць асабісты падначалены склад. Для юнакоў гэта — сапраўднае прызнаньне, якога не дачакацца ў грамадзянскім жыцьці. Войска становіцца іх сям’ёй, яны ідуць на кантракт.

У нашай частцы палова асабістага складу — кантрактнікі, мужчыны 30-40 гадоў, але ёсьць і жанчыны. Салдаты тэрміновай службы называюць іх пяшчотна «кантрабасамі».

Кантрактнікі начуюць дома, а не ў казарме, ходзяць на службу, як на працу, зарабляюць грошы. Ва ўсім астатнім абавязкі ваеннаслужачых па кантракце нічым не адрозьніваюцца ад абавязкаў жаўнераў. Ня маючы ваеннай адукацыі, максымай салдата-кантрактніка ёсьць званьне старшага прапаршчыка. Заробкі, як правіла, нізкія і, насуперак уладным абяцаньням, памяншаюцца. Праз гэта аўтарытэт і папулярнасьць арміі імкліва падаюць. Моладзь, якая ў дзяцінстве марыла стаць ваеннымі, хутчэй пойдзе ў міліцыю, чым у сучаснае войска...

1 сакавіка. Лекцыя аб шкодных звычках

У нядзелю ў 09.05, якраз пасьля разводу, — прагляд праграмы «Арсенал» і размова.

Зампаліт запытаў:

— Якія вы ведаеце шкодныя звычкі?

Самым сьмелым аказаўся сержант. Мы разам назвалі пяць асноўных шкодных звычак: п’янства, паленьне, наркаманія, асобна таксікаманія і нецэнзурная лаянка.

Кожнаму салдату, як высьветлілася, ёсьць чым падзяліцца з уласнага досьведу і досьведу блізкіх. Мне выпала расказваць пра нецэнзурную лаянку. Бальшыня салдатаў не пагадзілася, што мат — шкодная звычка («Мат — это основа русского языка», «Маты позволяют более эмоционально и точно выразить мысль», «Хто как хатит, тот так и гаварыт»...). Мне стала цяжка кіраваць дыскусіяй. Я аказаўся ў абсалютнай меншыні. Хлапцам няўцям, што мат ня толькі сьведчыць аб нізкай культуры чалавека, але і абражае людзей, у атачэньні якіх ты знаходзішся. Я сказаў, што радзіма мату — савецкія ды расейскія турмы і зоны, што нідзе ў Эўропе няма аналягу расейскай лаянцы. Хлапцы паспрабавалі паспрачацца, але ўрэшце пагадзіліся.

Адзін стараслужачы падняў руку:

— Мне вось, напрыклад, непрыемна, калі мяне афіцэры нецэнзурна абражаюць. Я чалавек спакойны, раблю ўсё павольна, але якасна. Мяне гэтыя абразы асабіста крыўдзяць.

— Ну дык скардзіліся б мне! — перабіў зампаліт.

— Гэта ж значыць «Стучать»!.. Гэта ж непрынята...

— Ну тады цярпіце...

Церпім.

26 лютага. Суд, якога няма

Напісаў рапарт на імя начальніка шпіталя з просьбай даставіць мяне ў Менскі гарадзкі суд — 26 лютага ў 15.00. Гэта разгляд скаргі на рашэньне суда 23 студзеня, калі суд без майго ведама прыняў рашэньне аб законнасьці майго прызыву.

На суд, натуральна, мяне не адпусьцілі: «Разьбяруцца і безь цябе!». Мае інтарэсы прадстаўлялі адвакат ды бацька. Нашу справу разглядалі апошняй. Адвакат прадставіла асноўныя аргумэнты: што была парушаная працэдура, у асабістай справе — два розныя пратаколы прызыўной камісіі, а рашэньне суда 23-га студзеня — незаконнае, паколькі быў незапрошаны зацікаўлены бок.

Тры судзьдзі-жанчыны слухалі, слухалі, слухалі — і аб’явілі перапынак. Паўгадзіны суд раіўся з «сумленьнем». І халоднакроўна агучыў прысуд: усё законна і ўсім дзякуй, усе свабодныя...

25 лютага. Беларуская мова ў войску

На прыканцы дзевяностых былыя вайскоўцы — Сяржук Чыслаў і Станіслаў Суднік — распрацавалі расейска-беларускі вайсковы слоўнік. Падобная праца вялася ў Міністэрстве абароны і раней, але была намёртва спыненая неўзабаве пасьля рэферэндуму аб наданьні расейскай мове статусу дзяржаўнай.

У слоўніку адшукаеш беларускія варыянты вайсковых званьняў, камандаў, сьпецыялізаванай лексікі. Аўтары відавочна апіраліся на тэрміналёгію 18-пачатку 20 стагодзьдзяў. Так, старшага лейтэнанта можна назваць паручнікам, лейтэнанта — падпаручнікам, генерала — гетманам. Гетманам жа называлі і ваеннакамандуючага ў ВКЛ.

Калі начальнік аддае загад, беларускі салдат крычыць «Рэй!». Савецкае «Есть!» запазычанае з часоў расейскай імперыі, што ў сваю чаргу скалькавана з ангельскага «Yes!». «Ура! Ура! Ура!» — таксама ангельская калька. Чыслаў і Суднік прапануюць покліч «Рубон!», пад які беларускія жаўнеры ішлі ў наступленьне.

Іншыя прыклады:

«Шагом марш!» — «Крокам руш!»
«Равняйсь!» — «Шыхтуйсь!»
«Смирно!» — «Зважай!»
«Вольна! — «Спачні!»
«Напра-во! — «Права фронт!»
«Кругом!» — «Тыл фронт!»
«На ремень!» — «На пас!»
«Здравия желаю!» — «Вітаю!»
«Товарищ» — «Спадар».

Гэтыя і іншыя каманды — экзотыка для салдат і афіцэраў.

Мне прыслалі чатыры асобнікі слоўніка. Адзін падару камбату, адзін — зампаліту. Два асобнічкі пакіну ў салдацкай міні-бібліятэчцы. Рана ці позна гэтая кніжка стане асноўным падручнікам беларускай арміі.

ПРАЦЯГ

час идзе. 2 месяцы у войску

franak.viacorka@gmail.com — Sun, 29 Mar 2009 09:05:18 GMT

Прайшло 2 месяцы службы. Трохи уладкавауся, разабрауся, што да чаго. Вяду дзёньник на naviny.by, атрымоуваю за яго па галаве. Склауся моцны салдацки калектыу, хаця...час пакажа, хто есьць хто, хто есьць шчыры, а хто так. Праслужыушы и разабраушыся, з поуным правам сьцьвярджаю яшчэ раз, войска - гэта не мае. Сёньняшняе войска патрабуе татальнага апгрэйду, а на свабодзе я магу зрабиць значна больш, у тым лику a propos войска.

Падарыу часьци кампутар, акварыюмных рыбак, кветку у гаршчку, электраимбрык, розныя книжки. Дробязь, але спрабую рабиць добрае, ня тольки крытыкаваць. Шмат книжак прысылаюць ды перадаюць, асаблива дзякуй сям'и Саукау за величэзную пасылку. Прыходзиць шмат листоу, виншаваньняу з усяго сьвету. Вашыя листы - як вестачки зь иншага сьвету, прыемныя и нечаканыя. На мазырскую пошту, напэуна, николи не прыходзили листы з ЗША и Канады. Амэрыканския беларусы шлюць листы пачками, выказваюць падтрымку. Хлапцы разглядаюць паштоуку зь Ню-Ерка, для их Ню-Ерк, ци Лёндан - гарады з фильмау и недасягальная мара. Але аднойчы мы усе зможам туды летаць бязь визау, веру у гэта.

Листуюся зь иншыми палитсалдатами. Пэуна, аднойчы улады пашкадуюць, што нас гэтак интэрнавали. Дамо им чаду!

Пишыце листы. Не забывайце.
Жыве Беларусь!

Цяпер я электрамэханик

franak.viacorka@gmail.com — Fri, 06 Mar 2009 12:25:24 GMT

Закончылася мае шчасьце. Начальства спужалася, што я прадам усе дзяржсакрэты, и мяне перавяли на иншую пасаду.

Адцяпер я электрамэханик-дызэлист! Буду корпацца у мазуце и заливаць машынны алей у тарахцелку-дызэль.

Posted via LiveJournal.app.

Нарматыу па химабароне

franak.viacorka@gmail.com — Wed, 04 Mar 2009 12:42:10 GMT

Заканчваецца вучэбка... Ад пятницы пачнуцца баявыя дзяжурствы. Праца ня пыльная, але цикавая.

Сеньня здавали нарматыу па химичнай абароне. Супрацьгаз трэ надзець за 7 сэкундау, а цалкам спэцкамплект - за 3 хвилины. Нацягваць гуму гумавых пальчатках цяжка и непрыемна, затое зьнешни выгляд пасьля варты каб пасьмяяцца.

Пишыце листы. Дзякуй, хто ужо пиша. Мазыр, вул. Астроускага 247760, в/ч 48694

Posted via LiveJournal.app.

Прыехала санстанцыя

franak.viacorka@gmail.com — Wed, 25 Feb 2009 00:21:37 GMT

- Да нас едзе санстанцыя!!! - заявіла зьбянтэжаная мэдсястра на ранішнім абыходзе. - Едуць тараканау шукаць!

Мой пост у ЖЖ і нататка у "Армейскім дзеньніку" на Naviny.by аб санітарных умовах у баранавіцкім вайсковым шпіталі выклікау як мінімум скандал.

Ад 7 раніцы на усім паверсе назіралася асаблівая актыунасьць прыбиральшчыцау. Вымылі сарціры, пазасыпалі усе хлеркай, што аж страшна зайсьці. Памылі-адпаліравалі кухню.

Санстанцыя у асобе аднае маладое дзяучыны прыехала зь Менску. Доуга глядзелі кухню, тараканау не знайшлі. Пасьля выклікаюць мяне. У пакоі два зьбянтэжаныя афіцэры (верагодна, начальства бальніцы) і яна - Санстанцыя.

- Господин Вечерко! Вот обьясните, почему мне срочно звонит главный санитарный врач Министерства обороны, чтобы я посмотрела эту больницу. Какие у вас претензии?

Я усе выклау згодна фотаздымкау. Парушэньне усякіх магчымых санітарных нормау - відавочнае. Яна усе старанна запісала, прайшлася па прыбіральні, умывальні, душы. "А вось з тараканамі, - гаворыць, - галаслоуна. Вось вы іх сфоткайце і пакажыце нам! Тады пагаворым."

Якія будуць вынікі гэтай праверкій, я ня ведаю. Але пара чыноуникау прывучаць да таго, што салдаты - ня быдла. Я яшчэ раз пераканауся ва усемагутнасьци незалежнага слова.

Posted via LiveJournal.app.

franak.viacorka@gmail.com — Mon, 23 Feb 2009 21:00:17 GMT

На сайце Naviny.by вяду дзеньнік з войска, наколькі гэта магчыма.

Posted via LiveJournal.app.

franak.viacorka@gmail.com — Fri, 20 Feb 2009 22:23:23 GMT

"Армейскі дзеньнік" не прымусиу чакаць рэакцыі. На наступны дзень пасьля яго зьяуленьня на Naviny.by, у казарме апынуліся рабочыя, якія адрамантавалі зьліуныя бачкі у прыбіральні. Цікава, што ім замінала гэта зрабіць цягам апошніх паутара года? Салдаты успрынялі навіну як маю перамогу, пасыпаліся скаргі ды ідэі...

А вось у баранавіцкай лякарні ВПС і войскау СПА праблема стаіць яшчэ вастрэй. Мэдыкі вымушаныя працаваць у жорсткіх антысанітарных умовах. Усякая хвароба разыходзіцца імгненна па усіх пацыентах.

Адна прыбіральня - кабінка "ачко" - на 50 пацыентау. Зьліу пастаянна забиваецца, смурод разыходзіцца па памяшканьні.

"Ачко" на Акрэсьціна было пасаліднейшае, чым у арміі. І спраунае у рэшце рэшт.

У падлозе прыбіральні - дзірка. Вядзе на ніжэйшы паверх.

Сьцены нагадваюць Берасьцейскую крэпасьць: "Умрем, но из крепости не уйдем!" Можна вычытаць шмат цікавага.

Душ таксама на 50 чалавек. Хаця гэты шлянг з халоднаю вадою можна назваць душам зь вялікай нацяжкай.

Краны цякуць, як быццам так і задумана...

Ну а самае цікавае пачнецца, калі вас паставяць у нарад па сталоуцы. Адной рукой будзеце мыць посуд, другой - душыць тараканау. "А што зробіш? - скажа кухарка, - грошай няма..."

Posted via LiveJournal.app.

franak.viacorka@gmail.com — Sat, 07 Feb 2009 14:19:00 GMT

Прыняу прысягу и атрымау пару гадзинау звальненьня. Вярнууся на момант у жж.

Прысягу прымау па-беларуску. Напрыканцы замест "Служу Рэспублицы Беларцсь" крыкнуу "Жыве Беларусь"! Мама узьняла белчырвонабелы сьцяг, а хлопцы з моладзи БНФ - расьцяжку "за прафэсийнае войска". Их, натуральна, павязали.

Сеньня ад'яжджаю у Мазыр, буду служыць у частцы 48694 (магу памылицца). Пишыце листы.

Дзякуй, хто прыехау и падтрымоувау сеньня и увесь гэты час! Абдымаю!

Posted via LiveJournal.app.

Верш Сокалава-Воюша да тэмы

franak.viacorka@gmail.com — Tue, 27 Jan 2009 14:57:44 GMT

“Найбуйнейшыя прадпрыемствы Воршы
ня маюць грошай, каб разьлічыцца з працаўнікамі.
Заробак сталі выдаваць... кансервамі”.
http://www.charter97.org/be/news/2009/1/6/13700/

Казлу за працу выдалі капустай.
Каза, такою навіной натхнёная,
Парадзіла Казлу:
– Сячы зялёныя!
І ён насек, і нават досыць густа
Тых... качаноў...
Аж надарваў вантробак,
Пакуль да хаты прывалок заробак,
І тут жа сам скапусьціўся – сканаў,
Відаць, нячысьцік кішкі завінаў
Яму пры гэткай ежы...
Ды пасьпеў, раней чым затуманіліся вочы,
Сказаць Казе:
– Пакуль заробак сьвежы,
У банк яго нясі...
І вось у жальбе крочыць
Каза ў банк з капустай на гарбе
Нішто сабе!

Баран-банкір страчае
Яе ў парозе.
Далей не пушчае
І кажа:
– Што ты мне прывалакла!
– Зялёную капусту... ад Казла...
Усё, што ў нас было... Бо меў такую волю
Бядака, перад тым як легчы ў доле...
– І што цяпер? Куды яе? Куды?!
– Ну, як – куды? Вядома ж, на рахунак.
Пакуль надыйдуць хала-галады
Хачу дастаць працэнт у падарунак
Для нашых казьлянятак на Каляды,
Ня трэ капусту класьці у шупляды
Ці у панчохі... Трэба ў абарот,
Каб атрымаць прыбытак!
– Во народ!
Я сам сяку зялёную капусту!
Але такой дурноты, не маню,
Яшчэ ня бачыў! Гэта ўпершыню.
– Дык, што ж рабіць? – Каза зайшлася ў плачы.
– Шый торбы! Ды выходзь на шлях жабрачы
А жабра-банк прыбытак прынясе... –
І лясь дзьвярыма. Зачыніўся значыць...

Мараль: каб век задарма не майначыць
Нясіце ў банк ня толькі рубялі,
А ўсё, што як заробак вам далі
Ды толькі не забудзьцеся пры гэтым
Свае правы даводзіць... пісталетам,
Такая тактыка. Дазволіць вам яна
Узяць працэнт і з тушы барана.

Сяржук Сокалаў-Воюш
27 студзеня 2009. Бэрнард роўд.

Законны гвалт над законам.

franak.viacorka@gmail.com — Mon, 26 Jan 2009 11:40:06 GMT

Гэта гвалт над законам і працэдурай. У пятніцу міліцыянт званіў, шукаў, каб я ў панядзелак на суд зьявіўся. У судзе пра гэта ніхто, натуральна, ня ведаў. У тым ліку судзьдзя.

А сёньня на хатні адрас прысылаюць судовую пастанову! Аказваецца, у пятніцу суд завочна правялі!!! Натуральна, нікога не запрашалі, ніякія дакумэнты не разглядалі, сьведак не выслухоўвалі. Падпольна сабраліся, натуральна, апраўдалі прызыўную камісію. Раней хаця б позву дасылалі, а тут за дзень управіліся!..

Такога не было нават у часы, калі давалі 15 сутак. Тады хаця б справу публічна разглядалі, і бакі слухалі...
Якая тут лібэралізацыя?!

здымала БТ

franak.viacorka@gmail.com — Thu, 15 Jan 2009 18:15:05 GMT

Прыкладна ў 17:20 у палату ўломваецца здымачная група БТ. Адмаўляцца ад размовы ня мела сэнсу. Адказваў коратка, каб нельга было змантаваць. Распытвалі пра абсьледаваньне, войска. З усьмешкай сказалі, што ў войску мяне чакаюць. Сказалі глядзець "Панараму тыдня" ў нядзелю ў 21:30. Разумею, там будзе пра Каліту, Шылу, мяне і інш.

Цікава, што літаральна праз дваццаць хвілін прыходзіла здымачая група "Белсату". Гэтым верыць можна, не нарэжуць :)

franak.viacorka@gmail.com — Wed, 14 Jan 2009 10:35:30 GMT

- Доктар, пакажыце мне вынікі абсьледаваньняу!
- Все будет в выписном эпикризе.
- Пакажыце, што маеце: вынікі аналізау, лічбы. Я ж магу ведаць.
- Не ваше дело, вы не врач, вы в этом не разбираетесь

Шпіталь пайшоу на адкрытую фальсыфікацыю. Мая картка беражліва захоуваецца у начальніка аддзяленьня Водчыца Г.В. (ен ужо калисьци "ставиу" дыягназы Жалезьнічэнку і Каліту). Мне адмовілі ва усялякай інфармацыі. Намесьнікі начальніка медчасьці шпіталя Жарын Вітольд Антонавіч і Лаурын Валерый Міхайлавіч загадалі урачам нічога не паведамляць. А лечачы урач Цімошчанка Марына, верагодна, проста выслужваецца перад начальствам..

Мне яшчэ ня вынесены дыягназ. Але іх ен не хвалюе, як і аб'ектыуны стан майго здароуя. Для іх няма законау, але есьць начальства.

І Гіпакрат адыходзіць у бок, калі зьяуляецца Дзяржынскі.

Posted via LiveJournal.app.

Ня вер ня бойся не прасі

franak.viacorka@gmail.com — Mon, 12 Jan 2009 12:38:42 GMT

Як казау галоуны герой фільма "В значыць Вэндэта" V: "Я, як і пан Бог, ня веру у супадзеньні.

Мяне невыпадкова затрымалі у судзе 16 студзеня 2008, і пасьля далі 15 сутак, якія якраз прыпалі на сэсію. На пераздачу невыпадкова сабралі камісію, якая мяне далікатна "заваліла". Невыпадкова праз 2 дні прыйшла позва у ваенкамат. Невыпадкова тройчы прызнавалі непрыдатным, каб тройчы адтэрміноукі скасаваць. Невыпадкова "лечаць" тыя ж урачы, што Каліту і Жалезьнічэнку.

Нішто не выпадкова. Алесь Каліта да апошняга верыу, што абсьледаваньне аб'ектыунае. Актывіст БНФ Антон Кішкурна атпымау 8 год турмы, бацькі да апошняга верылі, што калі не надаваць справе палітычнага гучаньня, усе пройдзе справядліва. Вось і Ваня Шыла верыу у справядлівасьць ваенкомаускіх урачоу. Да апошняга.

Ня вер, ня бойся, не прасі!

Posted via LiveJournal.app.

Праўда - Прапаганда.

franak.viacorka@gmail.com — Sun, 11 Jan 2009 22:04:44 GMT

КУБА. "ПРАЎДА"

Сярэдні кошт кампутара на Кубе - 500-600 даляраў, што раўняецца 30 (трыццаці) сярэднім месячным заробкам. Доступ да інтэрнэту маюць забясьпечаныя кубінцы, як правіла, нелегальныя камэрсанты, людзі з улады ці спэцслужбаў, а таксама студэнты ВНУ.

Прыкладна ў 2005 годзе зь ініцыятывы Камуністычнай партыі Кубы, спэцслужбаў і, верагодна, Міністэрства замежных справаў была ўтворана група так званая група "Праўда". У яе склад былі набраныя некалькі соцень чалавек, бальшыня - маладыя "камуністы", якія валодаюць некалькімі замежнымі мовамі, з Унівэрсытэту інфарматыкі і іншых тэхналягічных ВНУ Гаваны, Санта-Клары і інш. Людзі атрымоўваюць неабмежаваны доступ да інтэрнэту, кампутар, павышаную стыпэндыю. Ад іх патрабуецца сядзець у інтэрнэце, адсочваць усю інфармацыю, якая можа нашкодзіць іміджу "утапічнага камунізму" на Кубе. Яны мусяць рэгістравацца на форумах, чатах, дыскусійных дошках, ананімна ці пад выдуманымі імёнамі, і весьці дыскусію, абараняючы выгодную пазыцыю партыі і яе лідэрам Фідэлю і Раулю Кастрам. Ёсьць сьведчаньні, што актывісты групы "Праўда" ўдавалі сябе кубінскімі апазыцыянэрамі з мэтай атрыманьня засакрэчанай інфармацыі, якая пасьля перадавалася спэцслужбам.

Існаваньне групы "Праўда" дагэтуль не атрымала пацьвярджэньня афіцыйных установаў Кубы. Але адзін зь лідэраў дэмакратычнага руху Кубы Рабэрта дэ Міранда, а таксама мой сябра, лідэр Лібэральнага моладзевага саюза Кубы Юры Пэрэс перакананыя, што гэтая група існуе.

БЕЛАРУСЬ. ?

У 2005-2006 годзе беларускія ўлады ўзяліся за інтэрнэт. Прайшла інфармацыя, што ў Кітая былі закуплены фільтры інтэрнэт-трафіку для ажыцьцяўленьня цэнзуры. Ужо тады пачалася дыскусія наконт кантролю інтэрнэту з боку дзяржавы. Верагодна, была створаная група, падобная кубінскай "Праўдзе".

Менавіта пару год назад беларускія інфармацыйныя рэсурсы ўвялі магчымасьць камэнтаваньня навінаў інтэрнэт-карыстальнікамі, папулярнасьць атрымалі блёгі. Усе гэтыя тэхналёгіі дазваляюць выказвацца кожнаму ахвотнаму безь неабходнасьці пазначаць сапраўдныя асабістыя дадзеныя. За гэты час пастаянныя карыстальнікі сеціва ўжо вылічылі некалькі тузінаў так званых "троляў" (яны ж "лукаботы", яны ж "дупалізы"). Яны зьяўляюцца на форумах партала TUT.by, яны актыўна камэнтюць навіны на svaboda.org, nn.by. Яны вядуць жывыя дзёньнікі (livejournal.com), але часьцей за ўсё выкарыстоўваюць іх дзеля правакацыяў ды інсьпіраваньня дыскусіі у патрэбным Лукашэнкаўскай прапагандзе ключы. Нярэдка гэта прымяняецца ў дачыненьні да прадстаўнікоў дэмакратычнага руху.

Безумоўна, не павінна быць паляваньня на ведзьмаў, што вось той гэбіст, а той проста дурань. Сярод інтэрнэт-карыстальнікаў - людзі розных узростаў, поглядаў і сацыяльных статусаў. Для многіх удзел у інфармацыйных гульнях - забава. Але нельга забывацца, што за кожным правакацыйным выказваньнем можа хавацца і рука спэцслужбаў. Не палічыце за параною.

мэдычныя фальсыфікатары

franak.viacorka@gmail.com — Sun, 11 Jan 2009 19:40:56 GMT

На выходныя, як звычайна належыць, мяне не адпусьцілі. А раптам зьбягу?

Загадчык аддзяленьня Водчыц Георгі Васільевіч раніцай робіць абход. У нашай палаце мерае ціск. Аднаму памераў: 140 на 90... Высокі. Прапісаў лекі. Другому і трэцяму прыкладна тое ж.
Мерае мне. Кажа: "Адвярніцеся!"
- Чаго?
- Пераціскаеце сасуды.
- Дык а пакладзіце прыбор трошкі бліжэй, каб я таксама бачыў вынікі.
- А вам не паложана бачыць вынікі! Я ўрач, гэта інфармацыя для мяне.
- Але ж гэта і мяне тычыцца! Тым больш вы ня лечыце, а робіце абсьледаваньне. Я хачу ведаць стан свайго здароўя.
- Я памераю, пагляджу, а потым вы памераеце. Добра.

Памераў і зьбіраецца сыходзіць. Я кажу: "Дык а вынікі якія?"
"Ня ваша справа, - гаворыць. - Усё ўбачыце ў заключным эпікрызе".

Я памераў сваім таномэтрам. Ціск высокі. Называю яму лічбы. Водчыц кажа: "Гэта несапраўдны ціск, бо вы нэрвуецеся".
- Жыцьцё такое, вось і нэрвуюся.
- Мне ўчора паказвалі бальнічную картачку. Дыягназы сфальшавныя. Хачу ведаць лічбы абсьледаваньняў, бо зьбіраюся абскарджваць вашыя заключэньні.

У рэшце рэшт, ён зусім разгубіўся:

- Хто і зь якой нагоды вам паказваў картачку?! Гэта ня вашы справы!!!
- Мае справы, доктар. А вашы справы - лячыць і аб'ектыўна абсьледаваць. Вы ўжо "пастараліся" з Калітом і Жалезьнічэнкам. Са мной гэтага ня пройдзе.

franak.viacorka@gmail.com — Sat, 10 Jan 2009 09:03:54 GMT

Нідзе так ня лечаць, як у ваенным шпіталі. Летась мяне пазбавілі скаліезу і пласкаступневасьці, не прыклаушы ніякіх намаганьняу. Відаць, атмасфэра вылечыла... Селета, пазбавілі і усіх іншых хваробау. Сасуды - пашырыліся. Паралапс мітральнага клапану амаль загаіуся, гастрыт адышоу. Добра, што хоць група крыві не зьмянілася - ІІ-я.

Калі хто думае, што дыягназы ставяць мэдыкі, то толькі ня тут. Хаця... Канчатковае рашэньне яшчэ наперадзе.

У любым разе, публікую імены людзей, адказных за вынікі так званых абсьледаваньняу:
- загадчык хірургічнага аддзяленьня, палкоунік Раманау А.
- загадчык тэрапэутычнага аддзяленьня палкоунік Водчыц Георгі Васільевіч
- лекуючы урач Цімошчанка Марыя Мікалаеуна
- галаурач шпіталя палкоунік Савіцкі Сьвятаслау
- міністр абароны Леанід Мальцау

Posted via LiveJournal.app.

Вайсковы шпіталь - alma mater палітычнага прызыуника

franak.viacorka@gmail.com — Fri, 09 Jan 2009 09:20:21 GMT

Зь ніякага ложка дзяучыны мяне не выцягвалі. Яны прыехалі дзьвюма машынамі - Лада і Волга. Нагадвала крымінальную аблаву. Спачатку трое у цывільным спрабавалі прарвацца, нібыта дом прадаецца і яни ы хочуць паглядзець інтэр'ер. А пасьля і самі міліцыянты, якія заявілі, што адбываецца усеагульны пашпартны кантроль. Прарваліся сілай, пачалі ператрус і схапілі мяне. Гэта быу мой зяленалускі участковы і намесьнік начальніка менскай гарадзкой міліцыі.

У ваенкамаце мяне чакалі Ваен-ТВ, карэспандэнтам - нахабны малады чалавек з БТ-най рожай. Таксама тры хлопцы у скуранках, мужык са Службы бясьпекі Прэзыдэнта, які у другі раз мяне затрымоувае, ваенком падпалкоунік Загорскі. 13:50. Мне суюць позву зьявіцца у шпіталь на абсьледаваньне у 14:00, хоць у мяне з сабой ані дакумэнтау, ані рэчау. На пытаньне, чаму мне зь нічога скарацілі адтэрміноуку і абсьледуюць без агляду раеннай камісіі, падпалкоунік чухае патыліцу. Кажа: пішы заяву.

Напісау. Дамовіліся, што лягу шпіталь у 9 раніцы наступнага дня. Але мужык са Службы бясьпекі меу іншыя пляны. Па выхадзе з ваенкамату схапілі пад рукі людзі у цывільным і міліцыянты. Я упірауся, патрабавау ордэр на арышт, прычыну затрыманьня. 10 хвілінная барацьба скончылася тым, што пад 'ехау бобік з трыма сяржантамі у падмацаваньне.

Канвоем даставілі у шпіталь. Сустракау галоурач, які павітау бацькоускім рукапацісканьнем. Мэдыкі не маглі дацяміць, зь якой нагоды прывезьлі прызыуніка. Але загад есьць загад.

Абсьледаваньне не абяцае быць аб'ектыуным. Па вачах загадчыка аддзяленьня чытаецца, што ужо усе дамоулена. Хаця...у іх есьць шанец выратаваць свае сумленьне: ставіць сапраудныя дыягназы.

У палаце - 3 сталых вайскоуцы, якия працягваюць жыць у Савецкім саюзе. Агітаваць няма каго. Сумна.

Posted via LiveJournal.app.

franak.viacorka@gmail.com — Mon, 29 Dec 2008 22:32:23 GMT

Намаганьнямі Культурніцкай камісіі БНФ і БМА выйшаў першы беларускі DVD - анталёгія беларускіх кліпаў ад далёкага 1988 года. На дыску сабраныя 42 кліпы, як кілямэтраў у марафонскай дыстанцыі, і яшчэ адзін - унікальная знаходка. Гэта кліп "Гомельскі Вальс". Ён быў зьняты Ягорам Хрусталёвым (сёньня генэральны прадусар АНТ), прымеркаваны да 10 годзьдзя аварыі на ЧАЭС. У кліпе зьняліся Ярмоленка, Вайцюшкевіч, Варашкевіч і іншыя. Але кліп зьнік з архіваў БТ. Відаць не ўпісаўся ў новую ідэалёгію.

Шукайце і набывайце беларускі "Кліп-марафон" - найлепшае беларускае відэа апошніх 20 гадоў!

1.    Госьці (Крамбамбуля)
2.    Турысты (Крамбамбуля)
3.    Пабудзі мяне (ZIGZAG)
4.    Тры янгалы (Тройца)
5.    Падае дождж (Крама)
6.    Да цябе (Тацьцяна Беланогая)
7.    На турэцкіх палях (Палац)
8.    У карчме (Стары Ольса)
9.    Што за ўсё тлусьцейшае? ( Znich)
10.    Весначуха (UR’IA)
11.    У лузе (Палац)
12.    Запушчаны палац ( Ростра)
13.    Крыжы-абярэгі (Znich)
14.    Смутак (Partyzone)
15.    Нечакана (Tarpach)
16.    Край (Neuro Dubel)
17.    Чыстая-сьветлая (N.R.M.)
18.    Одзірыдзідзіна (N.R.M.)
19.    Гузік (Neuro Dubel)
20.    Паветраны шар (N.R.M.)
21.    Люблю (Крамбамбуля)
22.    Tanki (ZIGZAG)
23.    Цэпэліны (Новае Hеба)
24.    Абсэнт (Крамбамбуля)
25.    Надзенька (Narodny Albom)
26.    Кастрычнік (ZIGZAG)
27.    Шлях да каханай (P.L.A.N.)
28.    Неба (Крама)
29.    De la musique avant toute chose (Deadmarsh)
30.    Калыханка (МAUZER)
31.    Дом (Новае Hеба)
32.    Песьні пра каханьне (N.R.M.)
33.    Танцы на палянцы (Харлі)
34.    Кастрычнік-2 (ZIGZAG)
35.    Крылы (:B:N)
36.    Неба мяняе колер (Новае неба)
37.    Адлегласьць ( J:Морс)
38.    Так-цік-так ( J:Морс)
39.    Храмы падаюць (Рэй)
40.    Я рок-музыкант (Мроя)
41.    Ура! (Бонда)
42.    Лебядзіны крык (Рэй)
43.    Гомельскі вальс (Крама) .

* * *
28 сьнежня адбыўся "Кліп-марафон 2008". Найлепшым кліпам апошняга года названая анімацыйная навэла ад крамы "Падае дождж", у намінацыі "Анімацыя" перамагла "Троіца" з "Трыма Янгаламі", у "Пэрфомансе" гурт Зігзаг з кавэрам на Кульлінковічавы "Танкі", а :B:N: узялі прыз у намінацыі "Альтэрнатыва"

Падрабязьней чытайце тут:
http://www.dw-world.de/dw/article/0,,3908698,00.html
альбо тут: http://pbnf.org/2008/12/29/nazvanyja-najjlepshyja-belaruskija-klipy.html

Моладзевы дыскусійны клюб пра фінансавы крызіс

franak.viacorka@gmail.com — Thu, 25 Dec 2008 23:14:29 GMT

Як на нас паўплывае эканамічны крызіс у 2009 годзе?

У панядзелак 29 сьнежня, у 18.00 у сядзібе БНФ (Менск, пр. Машэрава, 8) адбудзецца моладзевы дыскусійны клюб на тэму "Як нас закране сусьветны эканамічны крызыс?". Экспэртамі выступяць Аляксей Янукевіч, Яраслаў Раманчук і Міхась Залескі.

Запрашаем моладзь, якая хоча ведаць праўду.
Запрашаем моладзь, якая не баіцца задаваць пытаньні і якая хоча шукаць на іх адказы!

Прыйдзі і выкажыся!

падлучыцца да Белсату проста!

franak.viacorka@gmail.com — Wed, 24 Dec 2008 20:49:13 GMT

далучайцеся да Белсату

Запоўніце форму, пазначце адрас.
З вамі зьвяжуцца і патлумачаць, куды зьвярнуцца, каб набыць абсталяваньне, і як інсталяваць "Белсат"

віншую з Калядамі!

franak.viacorka@gmail.com — Wed, 24 Dec 2008 20:32:53 GMT

З Калядамі, дарагія мае!

Няхай Вам шчасьціць і спрыяе Бог! Зычу кожнаму схапіць зорку зь нябёс!

Усіх абдымаю.