Чыста канкрэтна

Ізноу КДБ абыграла Гіпакрата

2009-12-14T11:01:19Z

Здавалася, у мяне зьявіуся шанец. На пачатку мінулага тыдня мне абсьледавалі сэрца, выявілі высокі ціск. 'Што ж, будзем цябе камісаваць...' - сказала кардыёляг.

Тут раптам умяшалася контрывыведка КДБ. Урачы сталі мауклівыя і асьцярожныя. Ціск адразу 'стабілізавауся'. А кардыёляг нават адмяніла кансультацыю. Відаць, сорамна мне у вочы глядзець. Гавораць адно: 'Сам жа разуме еш, сям'я, дзеці...'

КДБ, відаць, страшнейшае за Гіпакрата.

Выпісваюць.

Опубликовано с мобильного портала www.ljmob.ru

Людзі стаміліся ад Лукашэнкі

2009-12-13T09:36:39Z

У шпіталі ёсьць цудоуная магчымасьць пагаварыць з простымі людзьмі, т.зв.абыватэлямі.

Міжволі зайшло пра палітыку. Мне не прыйшлося тлумачыць. Усе па-свойму ненавідзяць гэту уладу: дзед - за льготы і нізкія пэнсіі, супрацоунік нафтавай фірмы - за непамерныя падаткі і хлусьню, салдат -за адсутнасьць свабоды і пэрспэктывау. Настроі больш радыкальныя,чым у некаторых 'апазыцыянэрау'. Ім незразумелая палітыка 'прымірэньня':
- Уладу мяняць трэба!

Фільмы па-беларуску

2009-12-12T09:23:46Z

У продажы зноу зьявіліся DVD-дыскі з фільмамі на беларускай мове ад "Беларускага Гальфстрыму."

'Шрэк', 'Шрэк 2', 'Шрэк Трэці', 'Крымінальнае чытво', 'Любоу Насамрэч', 'Маленькая калядная
казка'.

Дзе знайсьці?
- Кнігі Поштай - http://knihi.net
- Сядзіба БНФ
- Сядзіба ТБМ
- Галерэя 'Падземка'
- 'Няправільны музычны магазін' (ст.м.Акадэмія Навук)

Дадатковыя пытаньні па тэлефоне +375295736746

Опубликовано с мобильного портала ljmob.ru

У працяг выключэньню Тані Шапуцькі.

2009-12-10T15:03:56Z

Калі мы рабілі кампанію супраць майго выключэньня, асабліва пасьпяховымі былі налепкі, іх зрабілі 2000 шт: адны - з партрэтам, другія - з прозьвішчамі
вінаватых за выключэньне. Расклеілі увесь журфак і філфак.

думаю, налепкі з прыгажуняй Таняй пойдуць на ура.

Выпусьціць улёткі. Знайсьці сярод выкладнікау і даведацца, як насамрэ адбывалася выключэньне.

Ладзіць пікеты. Зьбіраць подпісы. Пісаць замежнікам,асабліва партнэрам БДУ.

Тацяна,трымайся!

Опубликовано с мобильного портала ljmob.ru

Выключэньне Тацяны Шапуцькі

2009-12-09T11:10:58Z

Выключэньне прэс-сакратаркі Маладога Фронту невыпадковае. Яно зрноблена ахабна і дэманстратыуна, каб паказаць, хто у доме гаспадар, праверыць, наколькі доуга эурапейскія чыноунікі гатовы саступаць Лукашэнку дзеля эканамічных інтарэсау. Зрэшты, не зьдзіулюся, калі Тацяну узновяць і прададуць гэта Эуропе як лібэралізацыю. Калі б Більт быу больш жорсткі, калі выганялі Жалезку, мяне і іншых, выкл-ня Шапуцькі і выкраданьня Фінькевіча магло б ня быць.

Опубликовано с мобильного портала ljmob.ru

[LJ2ME] razabracca u ludziach

2009-12-06T20:38:31Z

Pazvaniu 'paplecnikam' z toj moladzi, jakaja pajsla na 'kalabaracyju'. Ja spadziavausia daviedacca, sto z adbyvajecca. Nikoli nia dumau, sto maladyja ludzi mohuc tak mocna adno adnaho nienavidziec. Ich pazycyi ja tak i nie pacuu, adno - kryki, abvinavacvanni, pretenzii. Vidac, adcuvajuc, sto pastupajuc niapravilna. Ale pryznacca u hetym bajacca.

U vojska treba bylo patrapic chacia b tamu, kab razabracca, chto josc chto. Usie siabie pakazali.

[LJ2ME] panika.

2009-12-05T11:04:35Z

Siarod saldat paniki niama. Trymajemsia badziora. A vos mazyranie nia viedajuc kamu vieryc. sotni chvorych i dziasiatki pamierlych - prauda. Tolki sto z vakna pabacyli, jak vyvoziac trup zancyny. Uracy supakojvajuc: tamiflu i antybijotyki pryviezli.

ale zastajecca pytanni: chto za heta usio paniasie adkaznasc? camu tamiflu dajuc nia usim? camu maucyc minabarony?

[LJ2ME] u spitali

2009-12-05T10:56:49Z

2/3 nasaha bataljona zachvareli. Heta vyklikala rezanans u bryhadzie, mazyry i navat ministerstvie. Usim pastavili dyjahnaz VRVI. Nicoha tolkam nie tlumacyli. Dajuc mocnyja antybijotyki, paracetamol, mnie i jasce adnamu saldatu u palacie - TAMIFLU. Staviac kropielnicy, leki koluc u vieny, nikudy z palaty nie puskajuc. medpersanal dosyc dabrazyclivy.
Adzin chlopiec charkau kryvioj. ale tolki adnojcy. temperatura sionnia spala. Zastausia kasal.

[LJ2ME] Pandemija dabralasia da Mazyra.

2009-12-05T10:49:38Z

Usie padziei ja padrabiazna asviatlau na maim Twittery.

Pacalosia usio tydzien tamu, kali u niekatorych saldat pacala padymacca temperatura. Ich nie izalavali, dumali, projdzie. Sprava u tym, sto miesiac tamu usim zrabili pryscepki ad hrypu. Kali dva saldaty akazalisia zusim niamohlyja, temp 39 i bols, ich zabrala chutkaja. Potym jasce 4ch, potym jasce 7ch. Tak i ja akazausia u spitali.

U mazyrskim spitali. Lecymsia ad svinoha hrypu

2009-12-05T10:01:24Z

franak @ 2009-11-27T03:27:00

2009-11-27T03:31:24Z

Mazyr bols nia budzie licycca carnobylskaj zonaj. Saldatam urezuc udvaja pajku, a dzietkam admieniac darmovyja sniadanki

franak @ 2009-11-20T07:34:00

2009-11-20T07:37:58Z

Http://twitter.com/franakviacorka - tut aposnija naviny pra armiejskaje zyccio. Enjoy!

Vucenni

2009-09-21T06:52:22Z

franak @ 2009-09-10T10:49:00

2009-09-10T07:49:27Z

Usie maje dakumenty z medycnaj kartki raptouna prapali. Feldsarka scviardzaje, sto usio u prakuratury. Ja prasiu mianie aznajomic z tym sto josc, admovili. Jasce pryjazdzala BT i zniala usiu maju medycnuju knizku i vyniki absledavanniau. Kali ja zapytau nakont uracebnaj tajamnicy, mnie lakanicna adkazali: zahad.

7 месяцаў за плячыма

2009-08-23T10:04:04Z

Дзякуй за лісты. Радуюся кожнай вестачцы.

Прыйшло маладое папаўненьне, пераважна Гомель, Магілёў, Крычаў, Мазыр. Трохі разгрузілі, працы на пазыцыі хоць і паменела, але мяне не перастаюць ставіць праз суткі, ці як сьвята, праз двое ў нарады днявальным па роце.

Даводзіцца змагацца за права пачувацца беларусам. Дзякуючы прэсе і грамадзкім арганізацыям пытаньне беларускай мовы вырашылася: я аддаю каманды па-беларуску. Прыяжджалі людзі зь вялікімі зоркамі на пагонах з вайсковай пракуратуры, галоўнай вайсковай камэндатуры, разьбіраліся і заняли мой бок(!). Паабяцалі заняцца пытаньнем ушчыльную, рэкамэндаваць Міністэрству абароны перакласьці вайсковыя статуты і тэрміналёгію на беларускую мову. У прынцыпе, гэта ёсьць посьпех!

Прыяжджаў Жалезьнічэнка. Пагаварылі на КПП. Не перастаю захапляцца яго рашучасьці і самаўпэўненасьці. Параіў мне змагацца за адабраныя кніжкі.

Рыхтуемся да супольных з Расеяй верасьнёўскі вучэньняў. Для мяне гэтая падрыхтоўка зьвязаная найперш з рыцьцём акопаў.

У жніўні пачалі ігнараваць мае скаргі на здароўе: упарта не запісваюць у кнігу, хворых, а потым з наіўнымі вачыма пытаюцца: "Якое абсьледаваньне?! Дык а чаму вы не запісваецеся ў кнігу хворых?" Паскардзіўся камбату, напісаў камбрыгу, буду зьвяртацца вышэй, калі пытаньне ня вырашыцца.

Вынікі за паўгоду

2009-07-19T08:39:31Z

Неўзабаве выйдзе Жалезьнічэнка і Дзяшук. Праз паўгоду - Бяляеў, Каліта.
Час патроху мінае. Мінула і 6 месяцаў службы.

Мне ўдалося трошкі страсянуць гэтую вайсковую сыстэму. Цкавалі з-за мовы, з-за дзёньніка, пагражалі пракуратурай за мабільнік, турмой - за сымуляцыю. Штодня прыяжджаюць важныя шышкі, з КДБ, вайсковай контрвыведкі. Начальнік штаба, як той КДБ-іст, здымаў на камэру, як у маёй тумбачцы праводзяць "шмон". Старлей Казак стабільна і пасьлядоўна настройвае салдат супраць мяне. Усе мяне ціха пазьбягаюць, іх пераканалі, што калі будуць сябраваць са мной, іх пасадзяць у турму і паламаюць ім жыцьцё. У скрайнім выпадку сапсуюць характарыстыку і іх ня возьмуць на працу. А ізгоем нікому ня хочацца быць.

Загадалі сьпяваць песьні па-расейску, але я зьбіраюся аспрэчыць гэты загад у Пракуратуры. Спрабавалі прымусіць аддаваць каманды па-расейску, прыцягнулі нават нейкі школьны слоўнік, паводле якога "смирно" перакладаецца як "смірна". Сказалі, што слова "зважай" прыдумаў Шушкевіч і польская выведка ў разруху 90-х. Асобныя афіцэры перакананыя, што за тое, што мы гаворым па-беларуску, амэрыканцы нам плоцяць грошы. Салдаты ставяцца з разуменьнем, нават спрабуюць са мной па-беларуску, бальшыня іх зь вёскі.

Лісты прыходзяць ускрытыя. Капэрты, відавочна, пераклейваюцца тым самым спосабам як гэта рабілася ў штазі (глядзі фільм "Жыцьцё іншых"). Частка маіх лістоў не даходзіць да адрасата, а частка - не даходзіць да мяне. У прыватнасьці, пішу Жалезьнічэнку, ён - мне, а лісты губляюцца на пошце. Атрымоўваю "Нашу Ніву", "Белрынак", "Новы час", "Газэта Слонімская". Газэты жывуць роўна некалькіх гадзін, іх прачытваю, пасьля іх забіраюць і выкідаюць (забаронена захоўваць, гэта ж "антыдзяржаўная прэса"!) Казак забраў некалькі дзясяткаў кніжак, туды патрапілі "Partisanы" Клінава, Алесь Няўвесь, палова "Кнігарні Нашай Нівы", "Пра герб і сьцяг", "Прэзыдэнцкія выбары 2006 г", "Імёны Свабоды" і шмат-шмат іншых ні ў чым не вінаватых кніжак.

У Мазыры сьпёка - 30-35 стопняў. Нам выдалі пляшкі. Мы штораніцу набіраем ваду і шыбуем на пазыцыю. Пачаўся міжпэрыяд, стары прызыў дэмбэльнуўся, а маладыя не прыйшлі. Прыходзіцца цяжка. У вольны час пішу прозу. Пра каханьне.

І ўсё-ткі прырвемся. Дзякуй тым, хто піша. Пішыце лісты - мне ды іншым палітычным. Для жаўнераў кожны ліст як глыток сьвежага паветра. г. Мазыр, 247760, вул. Астроўскага, в/ч 48694.

Усіх абдымаю. Шараговец Вячорка.

Сьвежая СБ

2009-05-30T15:33:11Z

Сеньняшни нумар Савбелки скрозь антырасейски. Ключавая фраза - словы Лукашэнки: "Не надо кланяться, ныть и плакать перед Россией. Надо искать свое счастье в другой части планеты."

У нумары даюць зразумець, што асэтыи мы усе-тки не прызнаем.

А самае цикавае, савбелка нибы укленчвае перад апазыцыяй. Мауляу,Расея пагражае нашай незалежнасьци, и пара вам заткнуцца, инакш "придется позабыть не только про грезы о "лунанни бел-чырвона-белага сцяга, но осознать, что осуществиться прямая угроза и нынешнему, реальному флагу..."

franak @ 2009-05-13T14:27:00

2009-05-13T14:57:39Z

Загад па усих часьцях и падразьдзяленьнях забясьпечыць прагляд псэудадакумэмтальнага фильма па БТ "Малады фронт. Kidnapping". Дзеля гэтага нават зьмянили распарадак и перанесьли адбой. Напэуна, нешта дужа цикавае.

Сучасная польская литаратура.

2009-05-03T08:54:32Z

Абсалютна нечакана для сябе адкрыу сучасную польскую литаратуру. Яшчэ пару месяцау таму на прылауках варшауских книгарняу зауважыу книгу "Samotnosc w sieci" некага Вишнеускага. Тут, у войску, прачытау яе на адным дыханьни. Стыль нагадвае Бэгбэдэра першыя книги, Хорнби "Hi-FI" i "Слэм", "man and boy" i "man and wife" Тони Парсанса.

У книзе спасылка на Рафала Ваячка, польскага паэта-дэкадэнта ХХ стагодзьдзя. На шчасьце, патрапилася яго книга у перакладзе Вальжыны Морт. Выдатная паэзия!

Новы сайт Моладзі БНФ

2009-04-19T09:45:39Z

У Моладзі БНФ - новы сайт. Сардэчна запрашаю!

franak @ 2009-03-29T12:28:00

2009-03-29T09:30:57Z

Армейскі дзёньнік Франака Вячоркі

Франак Вячорка. Нарадзіўся ў 1988 годзе ў Менску. Скончыў Беларускі гуманітарны ліцэй імя Якуба Коласа, вучыўся ў БДУ, быў адлічаны. Паступіў у Эўрапейскі гуманітарны універсытэт. Старшыня камісыі па культуры Партыі БНФ, адзін зь лідэраў «Моладзі БНФ», кіраўнік творчай ініцыятывы «Беларускі Гальфстрым». Ініцыятар дубляваньня фільмаў на беларускую мову. Прадусар музычных праектаў «Веру ў цябе», «Партызанская школа», «Незалежны Я», «Янка Купала – 125», мэнэджэр шэрагу імпрэзаў і канцэртаў. Адзін з актывістаў моладзевага дэмакратычнага руху, які быў гвалтоўна прызваны на вайсковую службу. З 28 студзеня 2009 года служыць ва ўзброеных сілах Беларусі.

Франак Вячорка працягвае берагчы наш з вамі спакой, мые падлогу і змагаецца са сном. А на днях дык нават забясьпечваў вяртаньне прэзідэнта ў Менск. Справіўся!

25 сакавіка. Дзень Волі

За ранішняй гарбатай павіншаваў салдатаў з Днём Волі. Недзе ў Менску пачынаецца мітынг, разгортваюць расьцяжкі, узьнімаюць сьцягі. Нехта прамаўляе ў мікрафон, патрабуючы сапраўднай незалежнасьці, свабоды слова і адстаўкі ўраду.

А ў нас сёньня ліцер. Ліцер — паветраная мэта, самалёт, які нельга крануць, які трэба максымальна дакладна правесьці. Лукашэнка з Колем вяртаўся з Сочы. Вайсковая частка пераводзіцца ў баявую гатоўнасьць. На індыкатары паўстае зялёная рысачка і павольна рухаецца на паўночны захад. Мы сочым, каб ягоны боінг выпадкова ня зьбіўся з курсу альбо яго ня зьбілі...

23 сакавіка. Ваенны суд

Першая камандзіроўка ў Менск. На ваенны суд. Ваенныя пракуратура й суд — першыя дзяржаўныя ўстановы, якія сур’ёзна ўзяліся за справу і абставіны майго прызыву.

На судовым паседжаньні, якое цягнулася больш за сем гадзінаў, былі дапытаныя палкоўнік мэдыцынскай службы Г.Водчыц, які калісьці «лячыў» мяне і Каліту; падпалкоўнік А.Загорскі, ваенны камісар, на вачах у якога мяне зьбівалі, які адправіў мяне ў вайсковую частку нягледзячы на тое, што рашэньне суду не ўступіла у законную сілу. Высьветлілася, што людзі ў цывільным, якія мяне білі ў шпіталі, не контрвыведка КДБ, не міліцыя і не спэцназ, а нейкія ваеннаслужачыя, гэтаксама як і маёр з падпалкоўнікам, якія везьлі мяне ў кайданках «Родину защищать». Але ніхто ня здолеў назваць прозьвішчы гэтых людзей і месца іхнай службы. Па вуліцах ходзяць вайскоўцы-інкогніта, якія могуць схапіць мінака, зьбіць і забраць у войска.

Мы далучылі да справы дакумэнты альтэрнатыўнага мэдычнага абсьледаваньня сэрца. Палкоўнік Водчыц прызнаў на судзе, што паводле гэтых вынікаў я не прыдатны да вайсковай службы.

Відэа з суда

21 сакавіка. Днявальны па роце

Днявальны па роце — самы складаны й распаўсюджаны сутачны нарад. Заступаеш у 18-00 аднаго дня, вызваляесься праз суткі. Сьпіш толькі дзьве гадзіны. Астатні час стаіш на тумбачцы ля ўваходу у памяшканьне роты альбо прыбіраеш. У нарады ходзім некалькі разоў на тыдзень. У горшым выпадку — праз суткі.

Мне далі асабісты штык-нож, прымацаваў на папругу. Ён лёгка чапляецца на аўтамат, пераўтвараецца ў кусачкі альбо малаток.

Да другой гадзіны ночы мыў падлогу «пад палацёр». Набіраеш вядро вады, крышыш гаспадарчага мыла, узбоўтваеш, утвараецца пена. Распырскваеш яе па падлозе, бярэш палацёр (у нарадзе — «машка» — шчотка з доўгай ручкай) і расьціраеш. Зьбіраеш брудную пену сухой анучай.

Зь дзьвюх да чатырох ночы патрулюеш тэрыторыю: кашары (казарма), склад, лазьня, аўтапарк… Кожныя 15 хвілінаў даеш сыгнал дзяжурнаму па роце, што ўсё ў парадку, ніхто цябе не зарэзаў і пажар не ўчыніў. Нашая частка ў найвышэйшай кропцы Мазыра, халодны вецер працінае да пят.

Увесь наступны дзень змагаесься са сном. Будучы за тумбачкай, аддаеш каманды згодна распарадку дня, а таксама па прыбыцьці афіцэраў, вышэйшых за дзяжурнага па частцы: «Зважай!» Альбо выклікаеш дзяжурнага па роце. Адказваеш на тэлефонныя званкі.

Вялікі клопат усё прыбраць-памыць да здачы нараду. Стомлены, дзейнічаеш на аўтамаце. Цела ные. Марыш пра адно: хутчэй бы адбіцца.

17 сакавіка. Некалькі парадаў будучым салдатам

Перад тым, як патрапіць у войска, я атрымаў шэраг карысных парадаў ад Зьмітра Жалезьнічэнкі, аднаго зь першых палітпрызыўнікоў, які праходзіць службу ў Жлобіне, — як не паўтараць памылак мінулых пакаленьняў.

Што з сабой браць?

Будзьце гатовыя, што цывільную вопратку, мабільныя тэлефоны, іншыя рэчы, якія пададуцца ім падазронымі, — забяруць. На тэрыторыі бальшыні вайсковых частак крамы няма. Задбайце пра ўсё загадзя.

- мыльна-рыльныя прылады: шчотка зубная ў футарале, паста, мыла ў мыльніцы, галяк са зьменнымі лёзамі, крэм для галеньня і пасьля. Пажадана, каб усё было новае. Усё гэта можна набыць у старшыны роты, толькі вам выставяць адпаведны рахунак. У разы большы за рэальны;

- прылады для пісаньня: асадкі, алоўкі, папера А4 для рапартаў і скаргаў; 4 агульныя сшыткі: для спэцыяльнай, агульнай баявой і ідэалягічнай падрыхтоўкі, адзін для лістоў;

- капэрты зь літарай А (перадаплачаныя па Беларусі) альбо без. Салдатам пісьмы па Беларусі бясплатныя, замест маркі ставіцца штамп «Солдатское».

- ліхтарык, каб хадзіць у начныя патрулі, чытаць у цёмнай кабіне альбо пад коўдрай;

- супакойныя таблеткі альбо вітаміны з супакойным дзеяньнем. У многіх новапрыбылых вайсковая служба выклікае стрэс і нэрвовы зрыў. Жорсткі графік, патрабавальнасьць і агрэсіўнасьць камандзіраў, новае асяродзьдзе. Вельмі важна трымаць сябе ў руках;

- вушабярэгі (яны ж берушы, затычкі для вушэй). На каранціне можа спаць па 100-150 чалавек у адной спальні, вушабярэгі гарантуюць спакойны сон;

- кнігі для чытаньня. Мастацкая і навучальная літаратура. Чытаньне падтрымлівае агульны тонус і затрымлівае працэс «тупеньня»;

- кавалак белай тканіны рабіць падкаўнерыкі, іголкі ды ніткі, каб падшываць;

- маленькі радыёпрымач з навушнікамі. Можа быць карысны ў маленькіх аддаленых альбо незабясьпечаных частках для слуханьня музыкі й навінаў, для простага забіцьця часу;

- грошы.

Як сябе паводзіць? Вам палумачаць адразу па прыбыцьці ў частку. Але ёсьць правілы, якіх трэба трымацца як сьвятая сьвятых:

- не крадзі;

- не стучы.

Важна зрабіць добрае першае ўражаньне. Як павядзесься напачатку, так да цябе будуць ставіцца да канца службы. У калектыве ёсьць «нармальныя пацаны», сярэднячкі і ёсьць ізгоі, лузэры. Да ліку апошніх лепш не трапляць. У войску трэба быць умеркавана нахабным і прабіўным. Такіх паважаюць і баяцца. Кіруйся салжаніцынаўскім прынцыпам: «Ня вер. Ня бойся. Не прасі».

16 сакавіка. Зьбіраем бібліятэчку

У пакоі — тэлевізар, вялікая пашарпаная канапа, некалькі партаў, крэслаў. На падвоканьні — гаршчкі з дэкаратыўнымі кветкамі. На сьценах — партрэт галоўнакамандуючага і тыпавыя плякаты пра структуру ўзброеных сілаў, дзяржаўны лад, герб, сьцяг РБ, герояў-лётчыкаў і парадак прызначэньня кляснасьці сьпецыялістаў. На тумбачцы — акварыюм з залатымі рыбкамі, адрыўны каляндар «Родны край» і кніга пра герб і сьцяг. Гэта — пакой для адпачынку і інфармаваньня. Альбо, па-салдацкаму, «ленінка».

Мы з салдатамі зьбіраем бібліятэчку. Пакуль кніг мала, захоўваем іх у тумбачцы. Старшына паабяцаў уладкаваць шафку, калі тумбачкі будзе замала. Ужо маем некалькі кніжак замежных клясыкаў, «Адкусі галаву вароне» і «Каханак яе Вялікасьці» Уладзіміра Арлова, падпісаныя аўтарам, Курт Ванегут, Кафка, Пялевін, «Псыхалёгія лідэра» і «Мова пісьма», Халед Хасэйні «Бягучы за ветрам», Эліза Ажэшка «Хам», Генрык Сянкевіч "Quo vadis?" і іншыя.

Гэтак выглядае правая палова палічкі. Зьлева стаяць запыленыя карэньчыкі кніг невядомых мне аўтараў. Пагартаўшы іх, я двойчы падзякаваў Богу, што Савецкі Саюз закончыўся і ніхто не прымусіць гэта чытаць.

Некалькі кніг выняў зампаліт: «Армія ў нас, вядома, па-за палітыкай, але ты сам разумееш...» Пад сумнеў патрапіла «ARCHE» 2004 году выпуску, Уладзімір Арлоў «Прысуд выканаў невядомы» (пра Ігната Грынявіцкага, які зьдзейсьніў замах на расейскага цара) і чамусьці «Пяць мужчын у лесьнічоўцы», п’есы Алеся Петрашкевіча «Приласкать и уничтожить» і вершы-байкі Алеся Няўвеся «Адлуп».

Рэестр кніг пакуль не стваралі. Салдаты і сяржанты вольна бяруць, што падабаецца, і чытаюць. Так бы мовіць, самаадукоўваюцца.

Зьвяртаюся да ўсіх спрычыніцца да нашай бібліятэчкі і даслаць кніжкі найлепш мастацкай і навукова-папулярнай літаратуры, на адрас: горад Мазыр, вуліца Астроўскага, в/ч 48694, індэкс 247760. Разумны салдат — моцнае войска.

14 сакавіка. Войска — не турма?

Войска — асаблівы від зьняволеньня. Наша часьць нагадвае выпраўленчую калёнію — «хімію», дзе мы ўсе, невінаватыя, атрымалі па паўтара году.

Раптоўна пачалася эпідэмія грыпу. Адмянілі наведваньні і звальненьні. У сувязі з пачаткам вучэньняў «Восень-2009» строга забаранілі мабільныя тэлефоны. Зьнянацку перастаў працаваць таксафон-аўтамат. Мы, салдаты, аказаліся адарванымі ад сьвету. Здаецца, зьбег абставінаў, але, знаходзячыся тут, усё менш верыш у супадзеньні.

Да многіх зьбіраюцца бацькі, родныя, дзяўчаты з Гомелю, Менску, Магілёву. Хлопцы тыдзень, а то і месяц чакалі нядзелю, каб выйсьці ў горад і пабачыць блізкіх. І вось вам паведамляюць, што заўтра нікуды не пойдзеце — і ўсё.

Звальненьні паложаны вайсковым статутам. Кожны салдат мае права на звальненьне раз на тыдзень. Нашае камандаваньне гэта ўпарта ігнаруе і адпускае салдат пад строгае «але», толькі калі прыязджаюць бацькі. Некаторыя хлапцы вылазілі з вайсковай часткі толькі адзін-два разы за паўгода-год службы.

Хай пасьля не зьдзіўляюцца, чаму маладыя хлапцы ўпарта ня хочуць ісьці ў гэтую армію.

13 сакавіка. Рамантыка ў войску

Ёсьць тут і свая рамантыка.

Спускаешся па бэтонных прыступках у халоднае скляпеньне — камандны пункт. Ідзеш доўгім калідорам у вялікае прыцемненае памяшканьне. Мноства індыкатараў, тэхнікі, падобнай да першых ЭВМ. Афіцэры не адрываюцца ад тэлефонных апаратаў, даюць нейкія важныя ўказаньні. Перад імі — трохмэтровыя падсьветленыя экраны. Пляншэты, за якімі працуюць салдаты — малююць маршруты паветраных судоў. Усё, як у кіно. Тэхніка, відавочна, не новая, але атмасфэра фантастычная.

Калі мяне перавялі з пляншэту на РЛС — радыёлякацыйную станцыю, я пайшоў у начную стажыроўку за індыкатар. Зялёная стрэлка робіць шэсьць абаротаў у хвіліну. Менавіта такая дыскрэтнасьць выдачы інфармацыі на перамяшчэньні самалётаў.

Калі наша дзяжурства скончылася, мы ляглі спаць. Менавіта там, у мэталічным кузаве радыёлякацыйнай станцыі, сярод дзеючых прыбораў і агрэгатаў. Паслалі бушлаты, уключылі батарэю і заснулі...

12 сакавіка. Нарад па-за чаргой

«Встать! Смирно! Рядовому Вечерку — наряд вне очереди!»

Гэтак мяне пакаралі перад усім асабістым складам тэрміновай службы. Нехта выдрукаваў мой армейскі дзёньнік, далажыў начальству. Начальства вырашыла, што я пішу ня тое, што трэба, і пакарала мяне. У асабістай справе запісалі, што мне вынесена вымова «за невыкананьне патрабаваньняў старшага начальніка». Маўляў, перад тым, як публікаваць, прынось нам на вычытку. Я, натуральна, адмовіўся, за што і паплаціўся.

Але мушу прызнаць свае хібы. Па-першае, бульба на складзе хоць і гнілая, але гэта ня значыць, што нам падаюць гнілую бульбу на стол. Па-другое, баявая гатоўнасьць нумар адзін можа здарацца па пяць-сем разоў на дзень. А вось дызельны генератар запускаецца радзей, толькі калі падключаецца прымусовае сілкаваньне. А гэта здараецца раз на паўгода. Па-трэцяе, сапраўды, у нашай часьці ёсьць некалькі афіцэраў, якія матам не лаюцца. Але гэтыя выключэньні якраз пацьвярджаюць правіла.

Маючы за плячыма вымову, наўрад ці мне дачакацца сяржанцкіх лычак. А можа, яно і лепей: чыстыя пагоны — чыстае сумленьне.

8 сакавіка. Сны

Адбой — любімая частка дня ўсіх салдат. Кладуся на ложак — і ня хочацца прачынацца. Ніколі больш ня хочацца чуць гэты агідны «Рота, пад’ём!».

Амаль штоноч бачу сны, нібы гляджу тэлевізар. А што сьніцца?

Сьніцца сон. Сьніцца каханая дзяўчына. Сябры.

У снах я часта падарожнічаю. Вось зусім нядаўна мроілася, што я паляцеў у Ню-Ёрк, а потым — у Прагу.

Сьняцца і кашмары. Нядаўна мне прымроілася, што да нас у частку прыехаў Лукашэнка і пачалася вайна...

7 сакавіка. ПХД

Штосуботу — паркава-гаспадарчы дзень. Салдат дзеляць на маленькія групы і даручаюць бесталковую працу. Пры гэтым кіруюцца прынцыпам, каб салдат не стаяў без справы.

Спачатку мяне адправілі на КПП, паказалі: вось адсюль і дасюль зьбірайце сьмецьце, «бычкі» закопвайце пад сьнег.

Калі праца была выкананая, мы пайшлі на харчовы склад, разьбіралі бульбу. Бульба, падмёрзлая і гнілая, аддавала трупным пахам. Пальцы патаналі ў бульбяной мякаці, як у жэле.

У халадзільнай камеры вісяць цялячыя тушкі. Штодзень прапаршчык адразае кавалак мяса для салдатаў. На падлозе і сьценах — засохлая кроў. Я наліў вядро вады, сыпануў «Дамэстасу», накінуў бушлат і адправіўся ў лядоўню на змаганьне за чысьціню.

Паабедзе пачалося самае цікавае. Сямёх, у тым ліку мяне, адправілі на мыцьцё сарціру і ўмывальнікаў. Сродкаў не было, а мыць чымсьці трэба. Старшына з настальгіяй узгадаў сваю маладосьць, як яны, «маладыя», мылі «вочкі» пяском... Мы макалі анучы ў гаршкі з-пад кветак, зачэрпвалі зямлю і паліравалі пажаўцелую эмаль ракавіны...

А як адбываліся вашыя ПХД?

5 сакавіка. Новая прафесія

Напэўна, мне не ўдасца зьмяніць ход гісторыі. Мяне адхілілі ад усіх абавязкаў, зьвязаных з кантролем паветранай прасторы. Камандзіры прачыталі мой дзёньнік і спалохаліся, што я сапраўды магу нешта ўчыніць. Цяпер я — дызеліст-электрык, галоўны электрамеханік кацельнага вузла. Праца мазгоў не патрабуе — адно падліваць машынны алей, спраўджваць ахалоджвальную вадкасьць, падцягнутасьць рэмняў рухавіка.

У выпадку баявой гатоўнасьці я заводжу дызель-тарахцелку, падключаю генератар і падаю сілкаваньне на станцыю. Баявая гатоўнасьць здараецца нячаста — як правіла, падчас вучэньняў раз на паўгода і калі Лукашэнка ляціць.

Няхай жыве моцны і здаровы салдацкі сон!

4 сакавіка. Галоўны вораг беларускай арміі

«Галоўны вораг беларускай арміі — салдат, які думае. У арміі ўсё пралічана да дробязяў. Вашая задача — тупа сьледаваць указаньням камандзіраў», — сказалі нам у першы дзень вучэньняў.

«Спачатку ты спрачаешся, пераконваеш афіцэра, што бессэнсоўна пасыпаць пяском сьцежку, калі йдзе сьнег, бо праз хвіліну твой пясок замяце. Спачатку ты абураешся, чаму ўвесь дзень, пакуль сьвяціла сонца, вас трымалі ў казарме, а вечарам, як пайшоў дождж, вас адправілі пампаваць колы старэнькім «Уралам», — падзяліўся досьведам стараслужачы. — Але з часам ты тупееш, табе становіцца ўсё роўна. Ты больш не стараешся, бо ўсё адно давядзецца пераробліваць».

Тут праяўляецца салдацкая вынаходлівасьць — як бы дзе схалтурыць, каб начальнік не заўважыў.

3 сакавіка. Разумны ў войску

Разумных у войску насамрэч не далюбліваюць альбо пазьбягаюць. Калі ты чытаеш кніжкі альбо любіш клясычную музыку — ты дзівак. Усе нармальныя пацаны не выпендрываюцца, слухаюць Міхаіла Круга і ходзяць у «качалку».

Штодзень перад «Панарамай» мы ў чарговы раз пераглядаем DVD-дыск з кліпамі пра зону. А пасьля адбою ўключаем «Сто дней до приказа» і «Дысцыплінарны батальён».

Як бы не атупець за паўтара года...

2 сакавіка. Кантрабас

Для некаторых вайсковая служба ёсьць трамплінам у жыцьцё. Яны прыйходзяць у войска з малых гарадоў і вёсак, дзе цяжка знайсьці працу і самарэалізавацца. За паўтары гады службы хлапцы адрываюцца ад сям’і, блізкіх, былых заняткаў. Ляяльнасьць і стараннасьць высока цэняцца. Іх павышаюць у званьні і давяраюць асабісты падначалены склад. Для юнакоў гэта — сапраўднае прызнаньне, якога не дачакацца ў грамадзянскім жыцьці. Войска становіцца іх сям’ёй, яны ідуць на кантракт.

У нашай частцы палова асабістага складу — кантрактнікі, мужчыны 30-40 гадоў, але ёсьць і жанчыны. Салдаты тэрміновай службы называюць іх пяшчотна «кантрабасамі».

Кантрактнікі начуюць дома, а не ў казарме, ходзяць на службу, як на працу, зарабляюць грошы. Ва ўсім астатнім абавязкі ваеннаслужачых па кантракце нічым не адрозьніваюцца ад абавязкаў жаўнераў. Ня маючы ваеннай адукацыі, максымай салдата-кантрактніка ёсьць званьне старшага прапаршчыка. Заробкі, як правіла, нізкія і, насуперак уладным абяцаньням, памяншаюцца. Праз гэта аўтарытэт і папулярнасьць арміі імкліва падаюць. Моладзь, якая ў дзяцінстве марыла стаць ваеннымі, хутчэй пойдзе ў міліцыю, чым у сучаснае войска...

1 сакавіка. Лекцыя аб шкодных звычках

У нядзелю ў 09.05, якраз пасьля разводу, — прагляд праграмы «Арсенал» і размова.

Зампаліт запытаў:

— Якія вы ведаеце шкодныя звычкі?

Самым сьмелым аказаўся сержант. Мы разам назвалі пяць асноўных шкодных звычак: п’янства, паленьне, наркаманія, асобна таксікаманія і нецэнзурная лаянка.

Кожнаму салдату, як высьветлілася, ёсьць чым падзяліцца з уласнага досьведу і досьведу блізкіх. Мне выпала расказваць пра нецэнзурную лаянку. Бальшыня салдатаў не пагадзілася, што мат — шкодная звычка («Мат — это основа русского языка», «Маты позволяют более эмоционально и точно выразить мысль», «Хто как хатит, тот так и гаварыт»...). Мне стала цяжка кіраваць дыскусіяй. Я аказаўся ў абсалютнай меншыні. Хлапцам няўцям, што мат ня толькі сьведчыць аб нізкай культуры чалавека, але і абражае людзей, у атачэньні якіх ты знаходзішся. Я сказаў, што радзіма мату — савецкія ды расейскія турмы і зоны, што нідзе ў Эўропе няма аналягу расейскай лаянцы. Хлапцы паспрабавалі паспрачацца, але ўрэшце пагадзіліся.

Адзін стараслужачы падняў руку:

— Мне вось, напрыклад, непрыемна, калі мяне афіцэры нецэнзурна абражаюць. Я чалавек спакойны, раблю ўсё павольна, але якасна. Мяне гэтыя абразы асабіста крыўдзяць.

— Ну дык скардзіліся б мне! — перабіў зампаліт.

— Гэта ж значыць «Стучать»!.. Гэта ж непрынята...

— Ну тады цярпіце...

Церпім.

26 лютага. Суд, якога няма

Напісаў рапарт на імя начальніка шпіталя з просьбай даставіць мяне ў Менскі гарадзкі суд — 26 лютага ў 15.00. Гэта разгляд скаргі на рашэньне суда 23 студзеня, калі суд без майго ведама прыняў рашэньне аб законнасьці майго прызыву.

На суд, натуральна, мяне не адпусьцілі: «Разьбяруцца і безь цябе!». Мае інтарэсы прадстаўлялі адвакат ды бацька. Нашу справу разглядалі апошняй. Адвакат прадставіла асноўныя аргумэнты: што была парушаная працэдура, у асабістай справе — два розныя пратаколы прызыўной камісіі, а рашэньне суда 23-га студзеня — незаконнае, паколькі быў незапрошаны зацікаўлены бок.

Тры судзьдзі-жанчыны слухалі, слухалі, слухалі — і аб’явілі перапынак. Паўгадзіны суд раіўся з «сумленьнем». І халоднакроўна агучыў прысуд: усё законна і ўсім дзякуй, усе свабодныя...

25 лютага. Беларуская мова ў войску

На прыканцы дзевяностых былыя вайскоўцы — Сяржук Чыслаў і Станіслаў Суднік — распрацавалі расейска-беларускі вайсковы слоўнік. Падобная праца вялася ў Міністэрстве абароны і раней, але была намёртва спыненая неўзабаве пасьля рэферэндуму аб наданьні расейскай мове статусу дзяржаўнай.

У слоўніку адшукаеш беларускія варыянты вайсковых званьняў, камандаў, сьпецыялізаванай лексікі. Аўтары відавочна апіраліся на тэрміналёгію 18-пачатку 20 стагодзьдзяў. Так, старшага лейтэнанта можна назваць паручнікам, лейтэнанта — падпаручнікам, генерала — гетманам. Гетманам жа называлі і ваеннакамандуючага ў ВКЛ.

Калі начальнік аддае загад, беларускі салдат крычыць «Рэй!». Савецкае «Есть!» запазычанае з часоў расейскай імперыі, што ў сваю чаргу скалькавана з ангельскага «Yes!». «Ура! Ура! Ура!» — таксама ангельская калька. Чыслаў і Суднік прапануюць покліч «Рубон!», пад які беларускія жаўнеры ішлі ў наступленьне.

Іншыя прыклады:

«Шагом марш!» — «Крокам руш!»
«Равняйсь!» — «Шыхтуйсь!»
«Смирно!» — «Зважай!»
«Вольна! — «Спачні!»
«Напра-во! — «Права фронт!»
«Кругом!» — «Тыл фронт!»
«На ремень!» — «На пас!»
«Здравия желаю!» — «Вітаю!»
«Товарищ» — «Спадар».

Гэтыя і іншыя каманды — экзотыка для салдат і афіцэраў.

Мне прыслалі чатыры асобнікі слоўніка. Адзін падару камбату, адзін — зампаліту. Два асобнічкі пакіну ў салдацкай міні-бібліятэчцы. Рана ці позна гэтая кніжка стане асноўным падручнікам беларускай арміі.

ПРАЦЯГ

час идзе. 2 месяцы у войску

2009-03-29T09:05:18Z

Прайшло 2 месяцы службы. Трохи уладкавауся, разабрауся, што да чаго. Вяду дзёньник на naviny.by, атрымоуваю за яго па галаве. Склауся моцны салдацки калектыу, хаця...час пакажа, хто есьць хто, хто есьць шчыры, а хто так. Праслужыушы и разабраушыся, з поуным правам сьцьвярджаю яшчэ раз, войска - гэта не мае. Сёньняшняе войска патрабуе татальнага апгрэйду, а на свабодзе я магу зрабиць значна больш, у тым лику a propos войска.

Падарыу часьци кампутар, акварыюмных рыбак, кветку у гаршчку, электраимбрык, розныя книжки. Дробязь, але спрабую рабиць добрае, ня тольки крытыкаваць. Шмат книжак прысылаюць ды перадаюць, асаблива дзякуй сям'и Саукау за величэзную пасылку. Прыходзиць шмат листоу, виншаваньняу з усяго сьвету. Вашыя листы - як вестачки зь иншага сьвету, прыемныя и нечаканыя. На мазырскую пошту, напэуна, николи не прыходзили листы з ЗША и Канады. Амэрыканския беларусы шлюць листы пачками, выказваюць падтрымку. Хлапцы разглядаюць паштоуку зь Ню-Ерка, для их Ню-Ерк, ци Лёндан - гарады з фильмау и недасягальная мара. Але аднойчы мы усе зможам туды летаць бязь визау, веру у гэта.

Листуюся зь иншыми палитсалдатами. Пэуна, аднойчы улады пашкадуюць, што нас гэтак интэрнавали. Дамо им чаду!

Пишыце листы. Не забывайце.
Жыве Беларусь!

Цяпер я электрамэханик

2009-03-06T12:25:24Z

Закончылася мае шчасьце. Начальства спужалася, што я прадам усе дзяржсакрэты, и мяне перавяли на иншую пасаду.

Адцяпер я электрамэханик-дызэлист! Буду корпацца у мазуце и заливаць машынны алей у тарахцелку-дызэль.

Posted via LiveJournal.app.

Нарматыу па химабароне

2009-03-04T12:42:10Z

Заканчваецца вучэбка... Ад пятницы пачнуцца баявыя дзяжурствы. Праца ня пыльная, але цикавая.

Сеньня здавали нарматыу па химичнай абароне. Супрацьгаз трэ надзець за 7 сэкундау, а цалкам спэцкамплект - за 3 хвилины. Нацягваць гуму гумавых пальчатках цяжка и непрыемна, затое зьнешни выгляд пасьля варты каб пасьмяяцца.

Пишыце листы. Дзякуй, хто ужо пиша. Мазыр, вул. Астроускага 247760, в/ч 48694

Posted via LiveJournal.app.

Прыехала санстанцыя

2009-02-25T00:21:37Z

- Да нас едзе санстанцыя!!! - заявіла зьбянтэжаная мэдсястра на ранішнім абыходзе. - Едуць тараканау шукаць!

Мой пост у ЖЖ і нататка у "Армейскім дзеньніку" на Naviny.by аб санітарных умовах у баранавіцкім вайсковым шпіталі выклікау як мінімум скандал.

Ад 7 раніцы на усім паверсе назіралася асаблівая актыунасьць прыбиральшчыцау. Вымылі сарціры, пазасыпалі усе хлеркай, што аж страшна зайсьці. Памылі-адпаліравалі кухню.

Санстанцыя у асобе аднае маладое дзяучыны прыехала зь Менску. Доуга глядзелі кухню, тараканау не знайшлі. Пасьля выклікаюць мяне. У пакоі два зьбянтэжаныя афіцэры (верагодна, начальства бальніцы) і яна - Санстанцыя.

- Господин Вечерко! Вот обьясните, почему мне срочно звонит главный санитарный врач Министерства обороны, чтобы я посмотрела эту больницу. Какие у вас претензии?

Я усе выклау згодна фотаздымкау. Парушэньне усякіх магчымых санітарных нормау - відавочнае. Яна усе старанна запісала, прайшлася па прыбіральні, умывальні, душы. "А вось з тараканамі, - гаворыць, - галаслоуна. Вось вы іх сфоткайце і пакажыце нам! Тады пагаворым."

Якія будуць вынікі гэтай праверкій, я ня ведаю. Але пара чыноуникау прывучаць да таго, што салдаты - ня быдла. Я яшчэ раз пераканауся ва усемагутнасьци незалежнага слова.

Posted via LiveJournal.app.